อาทิตย์ที่แล้ว
.
ผมได้มีโอกาสอ่านบทสัมภาษณ์ทีมออกแบบ smart watch "MOTO360" ของ Motorola
.
ถึงแนวความคิด และที่มาที่ไปของโครงการ
.
มาสะดุดตรงช่วงหนึ่งในการสัมภาษณ์ เขาว่า
.
"คนทั่วไป ไม่ได้ยกนาฬิกาขึ้นมา โดยต้องการรู้ว่าขณะนั้นเป็นเวลาใด ?"
.
((จะบ้าเรอะ ผมคิดในใจ))
.
.
"เราต้องการรู้ว่า 'เหลือเวลาอีกเท่าไร ?' "
.
.
นั่นคือประโยคถัดมา ที่ทำให้ผมถึงกับอึ้งไปหลายนาที
.
เราดูนาฬิกาตอนเช้า ไม่ใช่เพราะอยากรู้ว่ามันกี่โมงแล้ว แต่อยากรู้ว่าเหลืออีกกี่นาที เราจึงจะต้องลุกจากที่นอน
.
เราดูนาฬิกาก่อนเที่ยง เพราะอยากรู้ว่า เหลืออีกกี่นาที เราจึงจะออกไปกินข้าวเที่ยง
.
เราดูนาฬิกาตอนเย็น เพราะอยากรู้ว่า เหลือเวลาอีกเท่าไร เราจึงจะได้กลับบ้าน
.
.
ผมใช้นาฬิกามาสามสิบกว่าปี
.
แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามันมีไว้เพื่ออะไร!!!?
.
.
สิ่งสำคัญ อาจไม่ใช่สิ่งที่มองเห็นได้ตรงหน้า
.
แต่เป็น "สิ่งที่มองไม่เห็น" ต่างหากเล่า ที่มีค่า
.
หลายครั้งในชีวิต
.
ที่เรายึดยื้อกับปัจจุบัน จมจ่อมอยู่กับอดีต
.
ทั้งสุข และทุกข์
.
โดยลืมนึกถึง "ช่วงเวลาที่มองไม่เห็น" ในอนาคต
.
"ถ้า" รู้ว่าเราจะต้องออกไปกินข้าวตอนเที่ยงวัน เราคงไม่หยิบขนมปังมากินตอน 11 โมง 45 นาที
.
"ถ้า" รู้ว่าเราจะต้องกลับบ้านตอนห้าโมงเย็น เราคงไม่นัดประชุมกันตอน 4 โมงครึ่ง
.
.
 
สุดท้ายแล้ว มันอาจจะเหมือนกับที่ผมและคุณใช้ชีวิตมาหลายสิบปี
.
แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามันมีไว้เพื่ออะไร!!!?